ديگه بچه مدرسه‌اي ها هم ميدونن وقتي نزخ چيزي دستوري تعيين بشه و بازارهاي رسمي هم جمع بشه قدم اول بازارهاي زيرزمينيه. بازاري كه براي دلار بعد از روي كار اومدن دلار جهانگيري شكل گرفت. بازاري در كوچه پس كوچه ها و بعضا در زيرزمينها كه دلار رو به قيمت آزاد تبادل ميكردن كه تا نزديك 10000 تومنم پيش رفت. اگر سري به سايت‌هاي قيمت گذاري پول هاي ملي بزنيم معادل ريالي يك دلار آمريكا 4200 تومن درج شده. يعني بازار رسمي از طرف همه مسئولين و متصديان اقتصادي دولت هم گزارش شد دلار 4200 تومن. اما در اتفاقي كه براي

جامعه بستر اصلي رشد و پرورش ملت هاست. كشوري توسعه خواهد يافت كه جامعه يا همان توده هاي مردم در كنار هم به رشد و توسعه كشور كه مجموعه مردم و حكومت است دست يابند. زماني كه اختلافي بين اين اركان رخ دهد موجبات بي اعتمادي را فراهم كند كشور در شرايط بحران قرار ميگيرد. بحراني كه در كشور خودمان شاهد هستيم. بحراني از جنس بي اعتمادي مردم به مسئولين كه منجر به آشفتگي و بهم ريختگي بازارهاي مختلف شده كه در اين بازارها اغلب مردم شكار شده‌اند و عده معدودي شكارچي. دولت كه نقش نظارت و كنترل را در بازار دارد به م

متاسفانه همه ما فكر ميكنيم راه حل جايي غير از همين نزديكي هاست. سالهاست كه اصلاح و بهبود شرايط را در تغييرات مديريتي و وضع قوانين و مقررات متعدد مي‌بينند و سالهاست كه شرايط وخيم و وخيم تر ميشود. مانند هيولايي كه هر بار سركشي ميكند با تازيانه‌اي ساكت شده و بار ديگر و با قدرت بيشتري طغيان ميكند. بايد بپذيريم كه راه حلهاي موجود كفايت حل مشكلات را نميكند. بايد بپذيريم تغييرات مديريتي به تنهايي راهكار حل مشكلات نيست. بايد بپذيريم به جاي عبور از مشكلات بايد برطرفشان كنيم. چه خوب گفت سهراب كه ذهنها را

وضعيت اقتصادي كشور روز به روز در حال بدتر شدن است و راهكاريهاي مقطعي و موقتي دولت نيز ديگر اثري بر اين روند رو به سقوط آزاد ندارند. يكي از همين راهكارها كه خود به معضل تبديل شده همين پيش عرضه سكه كه توسط دولت صورت گرفت و در كمتر از 3 ماه سودي 100 درصدي را براي خريداران تضمين نموده است. راهكاري آزموده شده در دولتهاي قبلي كه ناكارامدي آن از قبل اثبات شده بود. نمونه اين راهكارها در دلار 4200 توماني ، افزايش نرخ سود بانكي ، برخورد قهري با سوداگران و بازارهاي

انقدر مشكلات اقتصادي مملكت در هم پيچيده شده كه اگه اقدامي در يه بخشي صورت ميگيره تبعاتش تو همه بخش هاي ديگه اقتصادي ديده ميشه. ديگه راهكارهاي بزن دررو جواب نميده. چه بخواهيم چه نخواهيم نياز به يه انقلاب اقتصادي داريم. مثل پايان زندگي يك ققنوس پير كه به تولد يك ققنوس جديد منجر ميشه. سوالي كه پيش مياد اينه آيا مسئولين اقتصادي مملكت اعم از دولت و مجلس نميدونن كه راهكار برون رفت از اين وضع چيه؟ آيا نميدونن براي اصلاح امور بايد يك انقلاب اساسي بشه؟ انقلابي شامل قوانين و مقررات تا متصديان و متوليان. ب

چند روز پيش خبري در دسترس قرار گرفت مبني بر بازداشت برخي دختران در دزفول به دليل كشف حجاب و انتشار تصاوير در فضاي مجازي. اين خبر و خبرهای منتشر شدهي از اين دست هر از چندگاهي فضاي مجازي رو پر ميكنه و توجه خيلي رو جلب ميكنه. اينكه بازداشت چند دختر به دليل هنجارشكني و موتور سواري درسته يا نه مبحث اين بحث نيست. مبحثي كه بيشتر اذهان عمومي رو درگير ميكنه اينه كه اگر بازداشت چند دختر انقدر سريع و فوري انجام ميشه پس چرا خبري از دستگيري و محاكمه مفسدان و رانت خواران اقتصادي كه مملكت

بر هيچكس پوشيده نيست كه عنان بازار از دست متوليان آن خارج شده و به دست دلالان و سودجويان افتاده. در هر گوشه‌اي از اين مملكت سر بزني افزايش بي ضابطه و بي قاعده قيمتها كاملا هويداست. خريد و عرضه‌ها بسيار محدود شده و آن هم با شرايطي كه از عقل سليم به دور است. قيمت ها لحظه اي جابجا ميشود و هيچكس نميداند دقايقي ديگر چه اتفاقي خواهد افتاد. بسياري از قرارهاي كاري لغو شده و يا معلق مانده بر سر دوراهي انجام يا افزايش قيمت. متاسفانه ديگر سياه نمايي يا اغراق جناحي نيست وضعيت اسفناك شده و مردم عادي كه در جا

يه زماني تعريف قديميا از زندگي اين بود كه ميايم يه زندگي معمولي راه ميندازيم عبادت خدا رو ميكنيم و خدمت به خلق. بعد چند سال زندگي و تحويل چندتا بچه به جامعه سرمونو آروم ميذاريم رو بالش و بعدم ميريم. خيلي سخت نبود شايد ماشين و موبايل و تلفن و فست فود نبود ولي مردم به همون نداشته ها هم راضي بودن. چون همه با هم داشتن مثل هم زندگي ميكردن. شب كه ميخوابيدن دغدغشون اين بود كه روز آینده صبح بيدار بشن بايد برن نون بخرن. همه سعي ميكردن بهم كمك كنن تا خدا تو كارشون گشايش بياره. همه فكر ميكردن گشايش كارشون

از در زمان حاضر سلسله نوشته‌هاي در خصوص برداشت‌هاي مردم عادي از بازارهاي مختلف منتشر ميگردد كه در اولين قدم بازار لوازم خانگي مورد توجه قرار گرفته است. بازار لوازم خانگي با برندهاي مطرح و آشنا هميشه مورد توجه خانواده هاي ايراني بوده است. غالب خانواده ها علي الخصوص زنان ايراني كه وقت زيادي را در خانه ميگذرانند و خانه داري شغل اصلي ايشان محسوب ميگردد به لوازم خانه و آشپزخانه به عنوان ابزار كار تعصب خاصي دارند.

از در زمان حاضر سلسله نوشته‌هاي در خصوص برداشت‌هاي مردم عادي از بازارهاي مختلف منتشر ميگردد كه در قدم دوم بازار خودرو مورد توجه قرار گرفته است. در عصر جديد، خودرو جزو لاينفك زندگي هاي در زمان حاضري محسوب مي شود. شايد در دهه هاي گذشته داشتن خودرو تجملي به نظر مي آمد ولي با گسترش شهرها و شلوغي و ترافيك خودرو كم كم جاي خود را به عنوان يكي از نيازهاي اصلي خانواده ها باز كرده است. بويژه زماني كه حمل و نقل عمومي در كشوري مثل ايران داراي زيرساخت قابل توجهي نيست و همه چيز صرفا